Styggedomen

Ved prevensjon vel hindrast Gud i frå
å virke sånn som Herren virke skal.
Når fanget ikkje avlar vil Gud så
i vanlykke – i eit mistrøstig dall.
Vårherre sår sin sæd i kvart eit fall.
Så skamløyse gjer ikkje Herren glad.
Og p-pillar er ikkje godt til knall.
Det er ein styggedom på heilag stad.

Ved uret òg vel hindrast Gud i frå
å virke sånn som Herren virke skal.
For uret rår. Det hindrar Herren då
det ikkje er ei klokke men er tall.
Det gjev ikkje, som klokka gjev, eit kall.
Det regulerer alt. I høgste grad
er liv av uret bare intervall.
Det er ein styggedom på heilag stad.

Den teori som hindrar Gud i frå
å virke sånn som Herren virke skal,
psykiatri, er gjeve, no, å rå.
Den sett et menneske som i ein stall –
i stall natur i vald, kultur i vald,
så kreativ som rekke er av rad.
Psykiatri gjer stall av verdas hall!
Det er ein styggedom på heilag stad.

Prins, dette diktet vart nett som ein pall.
Og det var meininga med dette kvad.
Så vert det heile ikkje berre ball.
Det er ein styggedom på heilag stad.

Dei to

Guds Ånd er gjeve ved to vis å sjå.
Guds Son og Dotter er dei visa to.
Som ljos og vatn himmelkvelvet frå
dei verkar saman og gjev fred og ro.
Dei båe sørgjer for at ein får gro.
For ljoset frir ved emnet friskt å gle.
Og vatnet frir når emnet lar seg kro.
Det underlig er korleis Gud vil gje.

Som kjærleik vil Vår Herre freidig rå.
For ljoset verkar som frå hjartet blod.
Og dag og natt er til å lite på.
Som vekst er dag. Og natt er status quo.
Og tre slags ljos gjev fjære og gjev flo.
For tru og håp og kjærleik er då tre.
Og to. Fordi Han smilte, Herren lo.
Det underlig er korleis Gud vil gje.

Som samvit vil Vår Herre vennlig nå
som nerven i frå hjartet kroppens to.
Slik verkar vatnet, det som regn får gå.
Og tore kan Vår Herre, veit vi jo.
Og her på jorda finn vi to depot.
Og hav og innsjø saman er idé.
Slik verkar regnet, det som Gud lar få.
Det underlig er korleis Gud vil gje.

Prins, sjå! Dei verkar både han og ho!
Eg trur eg seier det med ein spondé:
Herlig er Gud! Og kostelig! Hallo!
Det underlig er korleis Gud vil gje.

Dei tre

Som vekstar som har frø Gud skapte tre.
Gud skapte korn og urt og frukttre. Let
dei tre som kjensler vere, renommé
i det dei viser jovialitet
om enn naturlig produktivitet.
Som snill og grei og god å vere er
den gjeve, Herrens femininitet.
Og berre ein av tre er Herren kjær.

Som kryp og buskap og som ville kre
Gud skapte emnets rasjonalitet.
På måtar tre har emnet ein idé
om kva det er som er autoritet –
og vil det vere ein kapasitet.
Nødvendig, nyttig, skjønn er ein prekær
forklarande Guds maskulinitet.
Og berre ein av tre er Herren kjær.

Som tru og håp og kjærleik – tre er det –
Gud skapte måne, stjerner, sol. Konkret
er ånda slik – den kvelvet fekk å gje.
Og nattas ljos er Guds lojalitet.
Og dagens ljos er generøsitet.
Og jorda gjeve ljos er sekulær.
Men ljosa tre gjev skapt vitalitet.
Og berre ein av tre er Herren kjær.

Prins; eg er nok ein vismann – ein profet.
Men denne visdommen er ordinær.
Dei vitskapar er kognitivitet.
Og berre ein av tre er Herren kjær.

Ikkje lett forsvart

På himmelkvelvet finn vi allslags ljos.
Og stjernene er mangfaldet. Ved dei
å vere av vert du som ein virtuos.
Om ikkje du til det vil takke nei.
For stjerna syner håp til kar og kjei.
Og det at Herren syner håp er rart.
Ein vil ikkje at Gud skal verte lei.
Å vere så er ikkje lett forsvart.

På himmelkvelvet finn vi allslags ljos.
Og månen sett deg òg på ein galei
som kanskje ikkje er så veldig kos.
Du burde kanskje til den takke nei.
For månen syner tru til kar og kjei.
Og det at Herren syner tru er rart.
Han kunne ordna verda i ein fei.
Å vere så er ikkje lett forsvart.

På himmelkvelvet finn vi allslags ljos.
Og sola ved er ein som på ein svei.
Ved sola får ein berre ris og ros.
For sola syner kjærleik snill og grei.
Av kjærleiken kan ingen verte kei.
Og det at Herren syner den er klart
når tru og håp på oss vi godtar ei.
Å vere så er ikkje lett forsvart.

Prins; nattas veg er så utrulig brei!
Å vere litt på vakt mot den er smart.
Aleine tru og håp gjer galen. Hei!
Å vere så er ikkje lett forsvart.

Til prinsen

I jula feirar vi at Sonen er
oss gjeve som var mennesket aktør –
var mennesket av son leverandør.
Som meininga med livet er han kjær,
den oppgåva som heile verda bær,
den oppgåva som kvar og ein har fått,
ja, den som kvar og ein har fått i sær.
Og flagget vårt er raudt og kvitt og blått.

I påska feirar vi at Sonen er
vår frelse ved at Han på korset dør.
Han som er livet, ei observatør,
i døden går for syndaren som fair
Messias. Angrande sin synd vulgær
er syndaren ved Kristus ikkje slått.
Og også den som handlar godt vert svær.
Og flagget vårt er raudt og kvitt og blått.

I pinsa feirar vi at Møya er
oss gjeve som vårt samvit, som det kjør.
Ho krev vel ikkje, Møya, stram honnør.
Men ho er eld. Ho er autoritær.
Ho syner deg om du er populær
i Himmelen. Der er du som forstått.
Med henne er ein vel familiær.
Og flagget vårt er raudt og kvitt og blått.

Prins; tilstanden i Noreg er prekær.
Kvar innbyggar er økonomisk, blott.
Kvar einaste er talt og ordinær.
Og flagget vårt er raudt og kvitt og blått.

Ånda

Som hjarte, kropp og blod vi peiling har.
Som Fader, Son og Ånd vil Herren gje
ein smakebit på sitt repertoar.
Som hjarte vil Vårherre verda gle.
Som lekamar i kvitt og raudt er det,
ved blodet, to slags ånd å vere i.
Og sonen er aleine ein idé.
Sånn er det berre. Eitt av to er vi.

Som himmel, jord og kvelv vi peiling har.
Som Fader, Son og Ånd vil Herren gje
til syne at Han skapar eksemplar.
Og sjå kor alltid det er ein suksess!
For ljos og vatn dett frå kvelvet ned
for livet her på denne jord å fri.
Og sonen er aleine ein idé.
Sånn er det berre. Eitt av to er vi.

Som sæd og haust og vekst vi peiling har.
Som Fader, Son og Ånd vil Herren gje
til kritikar sitt endelige svar.
For sjå kor den er dobbel, mål og med!
Som brød og såkorn avkommet vil le,
vil avkom vere Herrens strategi!
Og sonen er aleine ein idé.
Sånn er det berre. Eitt av to er vi.

Prins; son og dotter båe vil gje fred.
For båe er av Herren. Verkelig.
Og sonen er aleine ein idé.
Sånn er det berre. Eitt av to er vi.